User Name  Password
Forumi Amantin
Make a donation click here. Your support will help us remove ads and upload local images, etc.
Title: Pano Taçi
Forumi Amantin   Letërsia shqipe
Hop to: 
Views:57     
New Topic New Poll
<<Previous ThreadNext Thread>>
Page 1 / 1    
AuthorComment
Amantin
 Author    



Rank:Diamond Member!

Score: 625
Posts: 625
Registered: 07/10/2012
Time spent: 23 hours

(Date Posted:13/10/2012 01:36)
Share to: Facebook Twitter MSN linkedin google yahoo

PANO TAÇI


Pano Taçi u lind më 1929 në Gjirokastër. Ka shkruar që në moshë të re. Vjersha e parë e tij është botuar bë revistën “Bleta” me ndërmjetësinë e Lasgush Poradecit. Anëtar i grupit “Besa”, formuar prej të rinjve nacionalistë fill pas 7 prill 1939. Më 1944 inkuadrohet në Brig. 24 sulmuese partizane. Mbas çlirimit vazhdon gjimnazin e Tiranës, por nuk e mbaron dot, sepse arrestohet. Arrestohet dhe vuan 24 vjet burg politik. Pas viteve ‘90 Pano Taçi ka botuar një mori librash poetikë dhe është përkthyer në shumë gjuhë të huaja. Ndër të cilët përmendim: “Blerim i thinjur” 1994 dhe “Vdekja do paguar” 1998.

HIJA

Në derën e një plake të thinjur trokita,
ku shpirtin dikur pata nginjur
e buzët përnrita.

E pashë, më pa,
E njoha, ajo nuk më njohu.
Stapi ku mbështes pleqërinë më ra.
M'u bë se më tha:
- Afrohu...
Kur sy përdhe më pa,
- S'më njeh, i thashë, pa kujtohu?
A s'jam unë që shkëlqeja
si një yll në sytë e tu?

Të rrahurat e zemrës bëra t'ia ndieja,
asgjë, akull, m'u drodh shpresa
kur më tha: Kush je, ç'të solli këtu?
I thashë: - Ndjenja...
Përdore më mori harresa
të të bie në gju
e shpirtin për ç'ti mardh t'ua ngroh.
- Largohu, m'u përgjigj, s'të njoh.

Për ç'ka mendja me gënjehu,
zemra m'u bë sopa-copa.
Kuptova, nuk jam Odiseu
e ajo nuk është Penelopa,
që më tha: ç'pret kthehu...
jeto harrimin
me trishtimin
e bukurisë së vrarë në sy.

Siç erdha nëpër tym,
ika nëpër humbëtim
nuk ish rinia,
aty qe pleqëria.

JETË MORRI

Kur tokës, iu zvarrita si morri mbi kurriz,
poshtë këmishës me arma më gjeti mua;
tek kruhej, kur pickoja e bëja ta gudulis,
më zu e me gas më vuri mbi thua.

Bëri të më shtypte, e s'më shtypi dot.
lëkurën koha ma kish bërë prej guri.
morr i uritur, kyçur në qeli të ndotë
bënë çmos të ma shtronte lëkurën druri.

E tani, morr i plakur, them të bëj gjumë.
e ç'lëkurë me plagë që kisha tej i hodha.
poshtë këmishës së tokës, u lodha shumë,
më shumë se ç'duhej, nëpër zhele u lodha.

Do shtrihem t'i kyç sytë e mi të vrarë,
nga pagjumësia. Do fle pa andralla.
kujdes, mos më zgjoni nga gjumi me të qarë
se loti do m'i djeg të lodhurat kokalla.

Kujdes, ngrihem e ju tremb vurkollak
si skelet golle pa asgjë përbrenda.
të tjerë shushunja tokës i pin gjak,
unë q'e giciloja të qeshte, iu rënda.

Si morr pa ngjyrë që zvarë, zvarë shkon
nën këmishën e palarë të tokës, ku më vunë
te sqetulla e saj ku djersa i kutërbon,
më bëri të jetoj me përdhunë
nga që e bëja të kruhet.
Do shkoj të shtrihem të bëj gjumë
O soi im i morrit, u lodha shumë,
më shumë se ç'duhet.

Duke gicilisur tokën plakë:
kam cimbisur helm e jo gjak.

Tiranë 31. 12. 2004

TAKIM PAS DIVORCIT

Tek çapiteshim ngadalë,
bri për bri, stapërish...
hidh një fjalë e digj një fjalë
për një mall që larg na grish.

Bëm t'i ngjallnim ç'qenë varrosur
thellë në shpirt, nja dy tri shpuza.
fjalët që na qenë hirosur
embëlsisht na i thesh buza.

E tek hidhnim këmbën zvarrë,
për te fundi që s'kish fund,
ajo burr tjetër kish marë,
mua grua s'm'u gjend kund.

Diku udha u nda dysh
tek e bëmë stapërish,
stapërisht e shkarë shkarë.
as u ndreq gjë, as u prish,
e ne të dy prap sërish
mbetëm ndarë.

MOS MA LEXO

Mike, mos ma lexo dhembjen
në buzëqeshjen time.
nuk dua t'ua bëj mbrëmjen
t'iu mëkoj trishtime.

Mos m'i lexo sytë e thellë
tek rrijnë në humbëtim.
një dëshirë mallim ua ndjell
ç'më do ky shpirti im.

Mos më thuaj, se u bësh së gjalli
për ty pa pritur, unë.
pa pritur ma erdhi malli
që më ka djegur shumë.

EJA MIKE

Sa herë vjen çapkëni prill,
çapkëne më bëhet shpresa,
brezin nga mesi ia zgjidh
malit, t'ia bëj rëkeza

Bredhi si qiri argjendi,
na rri nën tyl të mjergullës.
prill çapkëni, lisin çmendi
kur gjirin ia puth pjergullës.

Eja mike, na fton prilli
te ai vend q'u bë harim.
atje ku këputet ylli
porsi lot i syrit tim.

DJERSË MERGIMTARI

Vëllezër, argatë në dhe të huaj,
pas punës këngës ia thoni pastaj.
qan e qesh e ju klith brenga e juaj
për këngën e djersës, qesh e qaj.

Vëllezër, argatë te vendi huaj,
me mall në zemër, me derte në shpirt...
mbrehur te qere pronarit si buaj
ju ranë koçitë, në punë çdo ditë.

Kur vini për mall nga dheu i huaj,
s'di si t'iu flas kur ndruat emër?
ju shoh që ju ranë patkojtë si kuaj,
me dregëza në shpirt, me plagë në zemër.

SYTË E SAJ

Kur hedh sytë në qiell,
qielli vetëtin.
Kur hedh sytë mbi tokë,
toka psherëtin.
Kur hedh sytë mbi mua,
zemra shkrepëtin.

BËJ TA GJEJ

Kërkoj veten që s'e kam.
A ma pa njeri?
Dua të di cili jam
me kaq plagë në gji.

Kërkoj veten, bëj ta gjej
Thomëni, kush ma pa?
Dhe n'e gjej, me dhëmbë e brrej.
Brengat mua m'i la.

Kërkoj veten ku më humbi,
në ç'udhë pa krye?
Pa veten do më marrë lumi
Pa veten jam hije.

DIMËR JASHTË E DIMËR BRENDA

Me bastun akulli ikën
dimri nëpër udhë.
ku shkel, tokës i kall frikën
e drurët i rrudhë.

Qielli borën po e sit
mbi male e fusha.
del gjahtari t'i bëj pritë
shapkës te gajusha.

Lodra e rrufesë gjëmon
e zjarr i kall qiellit.
reja me retë valëzon
për inat të diellit.

Qershia me sy për dhe,
nudo, mardh e tëra.
bredhi flokëhalat i ngre
me nfricë për gjelpëra.

Si një dimër këtë mbrëmje
kallkan nëpër derte,
pllaq e plluq iki mbi dhembje
e s'di se ku vete.

PIKËLLIMI

Nuk di ç’mall zemrën ia sëmboi
Tek thur romja flokun gërshetë.
Aty buzë një përroi
Ku çapitet këmba e lehtë.
Shkoi e u mbështet te ftoi
Ku qau me lot të zbehtë.

SHORTI I HARRIMIT
Poetit Isuf Luzaj

Fatlajthitur, Sizif ngaherë,
me tokën nënë qepur mbi kurriz.
Ah, katër copash ndarë edhe prerë,
katër copash lidhur në një kërthizë.

Kjo gropë e lashtë, e sertë me acid,
kush djall e nëmi që gjallesën vret?
Në dhe të huaj fërgëllojnë dritë.
Këtu gjithkush çmon veten mbret.

Oh, si na vret shorti i harrimit,
s'e lamë ne shpatën të ndryshkej në myll.
Eja tani në apelin e kujtimit,
ç'demon portën me shul na e mbyll?

Populli im vulëhumbur

Mos ma shani popullin tim maskara,
Shiko se bëhet njëra,
Paçka se sot maska i ra
Që dramat i luan komedi të tëra.

Mos ma shani popullin tim të pacipë,
Kujdes, të thyen dhëmbë e dhëmballë,
Paçka se pas flokëve, te honi në zgrip,
Nuk di si mbahet, vdekur a gjallë.

Mos ma shani popullin tim teveqel,
Kujdes, se do gjeni belanë,
Paçka se këtu ujku në vathë delet i mjel
Përpara se t’u pijë gjakun që kanë.

Mos ma shani popullin që i bje gjoksit,
Kujdes, se me kallash t’ju qëllojë s’përton,
Paçka se nga qulli u dogj e i fryn kosit,
Ai prapëseprapë për rrenacakët voton.

Mos ma shani popullin që merr flakë si kashtë,
Kujdes, se tym ju nxjerr nga sytë,
Paçka se është populli më i lashtë,
Nuk beson ç’i psallin mbi fron mbretëritë.

Mos ma shani popullin tim të përhumbur,
Popullin tim vulëhumbur.

Ndërrim gjaku

Prill çapkën e ti Maj pusht,
Trokit, hyr me përdëllim...
Ç’ndjenja kam m’i bëj prush
T’i kall zoçkës flakërim.

Prill çapkën e ti Maj pusht,
Trokit, hyr në përmallim...
Bëj të gjej një vërë të ngushtë
T’i jap pleqërisë kuptim.

E pangjarë

Sythet e kobit të zi,
Degë e dhimbjes m’i mban.
Te ky gjoks, o Perëndi,
Sythi sythit nuk m’i ngjan.

Te një skutë thellë në gji,
Shpirti gungaç më qan,
Zemra ma thotë me Oi:
Brenga brengës nuk i ngjan.

Qepa

Paçka se jam kufomë e gjallë,
Do marr një grua kur të vdes,
Me nderim në varr të më kallë,
Ndryshe pa kallur do të mbes.

Për testament ia lë një qepë,
Ta shtrydhë që lot t’i nxjerrin sytë,
Kur t’ia shohin syrit në cep
lotin, do thonë e qau me shpirt.

Për ç’heq e vuaj


Po iki, e di, s’kthehem më,
Nga jeta një të mirë s’pashë.
Nuk di për mall pas nëse lë,
Një fjalë të çiltër që thashë.

Po iki ku ikin të gjithë,
Pa pritur e pa kujtuar,
Me botën e përtejshme më lidh
Një mall që më djeg në kraharuar.

Po iki dhe pse shumë gjëra
Pa bërë nga pas do t’i lë,
Dëgjoj nga qielli shumë zëra,
Të nënës e dalloj mbi çdo zë.

Do iki siç ikën çdo shpirt
Siç më iku edhe shpirti i nënës,
Çdo natë dal t’ia shoh sytë,
Mes syve që i vinin rrotull hënës.

Zambakët rreth varrit ia mbolla,
Ku emrin me lot ia gdhenda,
Nga qimiri ta zgjoj, u lodha...
Të gjallë ma mban zemra brenda.

Do iki nuk kam më se ç’pres,
Për ç’heq e vuaj them të vdes.

Ik e jak

Te buza e varrit do më presin,
Kufomat kalbur ndënë dhè,
Që shoqërojnë ata që vdesin,
Në një humbellë diku atje.

Uën ik e jak, m’u gjakos udha.
I bërë hi për ç’isha shpuzë,
Me ballin mbuluar me rrudha,
Me mërmërimë honesh mbi buzë.

Dëgjoj skeletet të më thonë,
- Ç’të bën që ti mendjen ta prish,
që vjen e ikën e s’guxon,
te varri yt me gaz të hysh?

A s’je kufomë që tremb të gjallin?
Për gjallë një fjalë askush s’ta thotë,
Eja, hyr, na shuaj mallin,
Si nuk t’u rënd e zeza botë?!

Ju them: me ç’di, unë kam vdekur,
Po që të vij te ju kam frikë,
Se do më tallni për ç’jam përpjekur
Që të gjallin,
Lëkurëdjallin
S’e bëra mik.

Jam lodhur kot me dashuri
Ta bëja zap
Botën e prapë,
Te buzë e varrit ku bëj të hyj
Këmba më shtang, pas kthehem vrap.

Në mëhallën e qenve

Te bregu i lumit dhomën ma dhanë,
Me mëhallën e qenve zabërhanë,
Streha ku rroja dhunshëm m’u prish,
Që ditën e parë kur qentë më panë,
m’u sulën të më hanë,
U ngjaja kockë pa mish.

I thashë komshiut rom, si ta bëj zap
Këtë shpurë qenësh të babëzitur,
Që më bëjnë t’ia mbath me vrap
Tek turren të më hanë, të uritur?

Arixhiu më tha: Gaxho, të shpëtosh
Një torbë me kocka bli në pazar,
Si mik shpërndajua që t’i lezetosh
E do shohësh se do gjesh karar.

Bëra romi siç më tha,
Një trastë me kocka çdo ditë blej,
Sa më shohin bishtin tundin ata,
E unë dashurinë ua ndiej,
Si plak zabërhan më mbajnë për vëlla.

Gërsheta

Lumi kridhet nëpër valë,
Hëna këputet mbi rrush
Jashtë kuis një qen i çalë
Tek sheh si përgjon një galë,
Romi gotën plot ma mbush.

Tek këndoj, tek ha e pi,
Ia thotë melodisë gërneta.
Shikoj si vallëzon karshi
Romen që më vret me sy,
Mbi gji i shplekset gërsheta.

Pa nis e pëshpëris ngadalë,
Pa më vënë re askush:
-Hidhu, moj, të qofsha falë,
dridhe, moj, belin si ngjalë,
Ç’ke që ma mbush zemrën prush?

Vështrimi plot farfuri,
Që shkarë ma hedh lastarblerta,
Më shtang përhumbur kur rri,
Ndiej në fyt një ngërç të zi,
Se ma merr frymën gërsheta.

Lodhje pa fund

E lodha veten duke u grindur me vete,
Më lodhën miqtë dhe unë miqtë i lodha,
E lodha dhe më lodhi durimi i kësaj jete,
E lodha cigaren që sytë m’i nxjerr kolla.
U lodh toka në bosht duke u vërtitur,
Hënë e lodhur çdo natë zbehet më shumë.
I lodha e më lodhën dyert që kam trokitur,
Të zbusja ca dhembjet që poshtë më vunë
E kudo më përzunë. Dhe udha m’u lodh,
Dhe fundi pa fund.
I lodha e më lodhën netët pa darkë,
Më lodhën e i lodha trotuaret gjithkund
Ku jam ulur si një deng leckash pa markë.
Dhe fjala m’u lodh në të plasurën buzë,
Dhe buza m’u lodh nga fjala që s’u dëgjua.
Tani buza m’u hiros si vatër pa shpuzë,
Në shpellat e gjoksit Murg fjala m’u ngujua.
Kjo botë e lodhur për në ç’botë na shtegton,
Tek lodhim ç’na lodh çdo gjë që na rrethon...
usertype:1
Amantin
Share to: Facebook Twitter MSN linkedin google yahoo 1# 



Rank:Diamond Member!

Score:625
Posts:625
Registered:07/10/2012
Time spent: 23 hours

RE:Pano Taçi
(Date Posted:13/10/2012 01:37)

 Pano Taçi - kanë thënë për të


Poeti


Edhe pse nisi të shkruante qysh në moshë fare të re, që në vitet ’43-’44, për shkak të persekutimit të vazhdueshëm, poeti Pano Taçi mundi të botonte vëllimet e tij poetike vetëm pas viteve ’90. Ndoshta liria për të botuar dhe mirëpritja që i bëri poezisë së tij lexuesi e kritika, ka qenë një nga kënaqësitë e pakta që jeta i dha atij. Botoi vëllime të tëra poetike, si “Poezi të zgjedhura”, “Blerim i thinjur”, “Hukama e Venusit”, “Prit e prit”, “Dhe vdekja do paguar”, “Sa pak qiell”, “Trokas në qiell” etj. Por lëvroi gjithashtu edhe dramën si “Flakë në terr” apo “Qirinjtë”, por edhe fabulën e përrallën. Pano Taçi i këndoi deri në fund dashurisë, dalldisjes pranverore, femrës plot mall e brengë, vështrimeve djegëse, por edhe revoltohej me veten apo me vendin e tij, me popullin e tij që e quante “vulëhumbur”.


Pano Taçi e meriton Parajsën!


Sigurisht që do të vdiste një ditë. Dhe e mbajti fjalën. Siç do ta mbajmë edhe ne, tani për tani ende gjallë, kur të na vijë dita të ndjekim shtegun dhe shembullin e tij. Vdiq Pano Taçi, rrugaçi, i pabinduri, margjinali, outsider-i, vulëhumburi dhe vetvetegjeturi, i pafati e dhimbjelarti.
Edhe sikur Parajsa të mos ekzistonte, do të ishte e nevojshme të shpikej vetëm për atë, poetin e mallkuar, e ndaluar, grushtshtrënguar, zemërmjaltë e shpirtbukur. Të shpikej jo vetëm se emri i tij fillon me të njëjtën rrokje si ajo.
Po t’ju bjerë rruga, shkoni te kafe “Europa”, pyeteni kamerierin ku ulej zakonisht Pano Taçi dhe rrini disa çaste atje. Nuk do të vonojë dhe veshi e zemra do t’ju dëgjojnë zërin e tij të heshtur ose heshtjen e tij tingëllore. Që vjen nga Parajsa. Me damkën e mrekullueshme të lirisë e të erosit.
Nga Parajsa ku ai rikrijon e rijeton vetveten për vete dhe për ne të tjerët. Ku ai vazhdon të shkruajë rrethuar nga krijesa qiellore me një shije sajuar enkas për të.
Nga Parajsa pa dyer e dritare, ku shkojnë vetëm poetët si ai. Poetët që vuajtën dhe me vuajtje shkruan të parrëfyeshmen para se të vdisnin. E shkruan për ne. Edhe te kafe “Evropa”. Ku secila e secili nga ne mund të bëjë herë pas here, por heshtazi, homazhe për Pano Taçin. Herë pas here, një pelegrinazh shpirtëror për atë që, tashmë në Parajsë, habit shenjtorët e engjëjt, madje edhe vetë Zotin, me veçantësinë e tij çapkëne të papërsëritshme.
Po, Pano Taçi e meriton plotësisht Parajsën. Dhe meqenëse nga Parajsa nuk arratisesh dot (ndryshe ai me siguri do të orvatej të kthehej ndonjëherë në tokë, sa për të na befasuar e mrekulluar ne, miqtë apo lexuesit e tij besnikë), le të na presë atje për të na rrëfyer një ditë të parrëfyeshmen.
Duke pritur këtë ditë, ne, të mbeturve në tokë, që do të na bjerë herë pas here rruga nga kafe “Evropa”, ka për të na marrë malli për Pano Taçin. I cili, me shijen që i dha jetës sonë, e meriton plotësisht Parajsën, por që do të kishte bërë mirë të rrinte dhe ca më gjatë mes nesh.

Edmond Tupja


Kanë thënë për të në të gjallë

Dritëro Agolli: “Pano Taçi është poet origjinal, poet që vetëm ai mund të jetë i tillë. Në pemët e kopshtit të poezisë, Pano Taçi ka pemën e tij të veçantë, që nuk ngatërrohet me pemët e tjera. A ka gjë më të mirë se kjo?

Xhevahir Spahiu: Gjendje dhe gjetje të mirëfillta poetike; shumë pikëllim dhe pak shpresë; hove të fundme dashurore në pleqëri të thellë, ja ç’na kumton me një thjeshtësi prekëse poeti endacak Pano Taçi, të cilit si burgu, si pasburgu, ia mpakën, por s’ia mplakën dot shpirtin rebel dhe ndjeshmërinë thuaj serembiane.

Luljeta Lleshanaku: Duke lexuar poezinë e Pano Taçit kemi shfletuar dramën e njeriut të ndershëm, ku të gjitha fletët janë të përthyera në skaj, si cepa të kujtesës, ku të gjitha fletët janë dëshmitare, janë të domosdoshme si brinjë të kafazit, ku u përmbyll për aq kohë ai.

Vath Koreshi: Është vështirë ta ndash Pano Taçin njeri nga Pano Taçi poet. Domethënë gjithë ndërtimin e tij fizikoshpirtëror, heshtjen e tij, ngrysjen e vetullave si për të fshehur xixëllimën e syve, një brengë të tijën, të kushediseçfarët e të përhershme që gjendet prapa heshtjes, por edhe para romuzit, shakasë së beftë dhe natyrës së tij prej bohemi.

Sadik Bejko: Hokatar dhe tragjik njëherësh, ai nën pamjen e një plaku ashik e qejfli, mik i tavolinave e i rrugëve, përherë buzagaz, sjell një përvojë të madhe e të thellë të njeriut që u ka kaluar vuajtjeve mespërmes. Me një vijueshmëri botimesh, për zili, në këta vjet ai provon atë që, ç’do të thotë të dish të qëndrosh në zgrip të gjërave, në telin e hollë të të vërtetave që kundërshtojnë njëra-tjetrën.
usertype:1 tt= 0
<<Previous ThreadNext Thread>>
Page 1 / 1    
New Topic New Poll
Sign Up | Create | About Us | SiteMap | Features | Forums | Show Off | Faq | Help
Copyright © 2000-2019 Aimoo Free Forum All rights reserved.

Get cheapest China Wholesale,  China Wholesale Supplier,  SilkChain 丝链to be a retailer is easy now.
LUFFY
LUFFY